Szalom Asz

Szalom Asz, znany także jako Szalom Asch, urodził się 1 listopada 1880 roku w Kutnie. Pisał w języku jidysz jako prozaik, dramaturg i eseista. Ojciec przygotowywał go do funkcji rabina, jednak Asz sam nauczył się czytać po polsku, niemiecku i rosyjsku, a lektura literatury nieżydowskiej doprowadziła do jego wykluczenia z rodziny i gminy. Początkowo pracował jako nauczyciel we wsi pod Kutnem, później zamieszkał we Włocławku, a następnie w Warszawie.

W 1900 roku, przy wsparciu Icchaka Lejba Pereca, opublikował opowiadanie „Mojszełe”. Wśród jego utworów znalazły się „W złym czasie”, „Bóg zemsty”, „Mąż z Nazaretu” i „Płonący cierń”. Dramat „Bóg zemsty” przyniósł mu sukces i wywołał kontrowersje. Asz mieszkał między innymi w Europie i Stanach Zjednoczonych, gdzie w 1920 roku otrzymał obywatelstwo. W 1932 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 1946 i 1947 roku był nominowany do Literackiej Nagrody Nobla. Ostatnie lata spędził w Bat Jam w Izraelu. Zmarł 10 lipca 1957 roku w Londynie.

Na podstawie artykułu „Szalom Asz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.