Józef Burhardt

Józef Burhardt urodził się 1 kwietnia 1863 roku w Kutnie, w rodzinie Stanisława i Aleksandry z Chodeckich. Ukończył Korpus Kadetów w Petersburgu, szkołę junkrów piechoty oraz Mikołajewską Szkołę Inżynieryjną. W 1904 roku został naczelnym inspektorem Syberyjskiego Okręgu Wojskowego, a podczas I wojny światowej pełnił funkcję inspektora inżynierii. W 1909 roku służył jako wykładowca w Irkuckiej Junkierskiej Szkole Piechoty. Od 10 czerwca 1919 roku należał do Wojsk Polskich na Syberii.

Po powrocie do Polski był szefem saperów w Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa”, a następnie kierownikiem Departamentu VI Technicznego Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1922 roku przeniesiono go w stan spoczynku w stopniu pułkownika; rok później zatwierdzono go w stopniu generała brygady. Był autorem książki „Fortyfikacja stała”, wydanej w 1923 roku. Był żonaty z Heleną z Gozdeckich i miał córkę Helenę. Zamieszkał w folwarku Opalenie, gdzie zmarł 5 października 1938 roku. Został pochowany na Powązkach Wojskowych w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Józef Burhardt” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.