Michał Woźniak

Michał Woźniak urodził się 9 września 1875 roku w Suchym Lesie, będącym wówczas częścią wsi Sokołów pod Warszawą. Kształcił się w Kolegium Salezjańskim w Lombriasco, a w 1902 roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1906 roku. Pracował jako wikariusz w parafiach w Mińsku Mazowieckim, Łodzi, Tomaszowie Mazowieckim i Warszawie. Następnie pełnił funkcje duszpasterskie w Wiśniewie, Chojnacie oraz Kamionnie.

W 1923 roku został proboszczem parafii św. Wawrzyńca w Kutnie i dziekanem kutnowskim. Podejmował tam inicjatywy duszpasterskie i społeczne oraz założył ośrodek salezjański. Na początku II wojny światowej udzielał posługi rannym w Kutnie, a wraz z księdzem Michałem Oziębłowskim pochował ponad 3 tysiące poległych. Gestapo aresztowało go 6 października 1941 roku. Po pobycie w obozie przejściowym w Lądzie trafił do Dachau, gdzie zmarł 16 maja 1942 roku. Jan Paweł II beatyfikował go w Warszawie 13 czerwca 1999 roku w grupie 108 polskich męczenników.

Na podstawie artykułu „Michał Woźniak (męczennik)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.